وقتي به دنيا ميرسم هيچ چيز شكل طبيعي ندارد ، هيچ چيز سر جاي خودش نيست ،

 نه زمان نه مكان نه خودم ،

 همه چيز در چشم به هم زدني تمام ميشود ،به همين سادگي ...،

 او ميرود من هم ميروم اما چه رفتني فقط پاهايم ميروند و همه وجودم به تكاپو ميافتد تا شايد نقشي ، طرحي ، خيالي از او بسازد ،

اما انگار هيچ حاصلي ندارد ، او ميرود و همه چيز را ميبرد حتي طرح آن نگاهك پاياني را...

نوشته شده در جمعه یکم خرداد 1388ساعت 1:23 توسط بی سنگ صبور| |