همسفرانم از رسيدن به منزل سخن ميگويند و از راه احساس خستگي ميكنند ، اندكي بعد موسيقي را در گوشم مي گذارم و از قضا اين بيت توجه مرا جلب ميكند:

ياران ره عشق منزل ندارد         اين بحر مواج ساحل ندارد

در جاي خود نشسته ام ...گاهي مقابل چشمانم سياه ميشود ، اما دقايقي بعد قطار از تونل خارج ميشود و داستان زندگي را به خاطرم مي آورد:

پايان شب سيه سپيد است!

به آرامي از دشت هاي خشك و غريبه اهواز فاصله مي گيريم و چهره رودهايي كه با تلاش بسيار كوههايي بس با عظمت و صلابت را شكافته اند پديدار ميشود و به راستي كه چه خستگي ناپذير و پرتلاش به دريا شدن مي انديشند ، رفته رفته احساس سرما ميكنم ، پنجره را پايين ميكشم:

بوي جوي موليان آيد همي        ياد يار مهربان آيد همي

پي نوشت:

۱- مشتاقانه منتظر شنيدن آلبوم ژاكت محسن چاوشي هستم!

۲-چقدر همه عزيزانم را دوست دارم!