سلام

امروز يه چيز باعث شد كه اين مطلب رو بنويسم ، اونم اينه كه يه نفر چند وقت پيش اومده بود بازديد وبلاگ و آدرس وبش رو هم گذاشته بود. وقتي رفتم خيلي حالم گرفت....بماند براي چي.... خيلي دلم گرفت خواستم با شما درد دل كنم....نميدونم تا حالا واقعا تنها بوديد يا نه ؟ منظورم اينه كه حس مي كني دوست و رفيق و همه ، حتي نزديك ترين هام تركت مي كنن....((رفيق واقعي خيلي كم گير ميآد، البته من يكي دارم))....يا مي فهمي تو رو به خاطر خودت نميخوان....اما وقتي اين حس بهت دست ميده ، تازه مي فهمي يكي اون بالاست كه هميشه تو خوشي فراموشش مي كني و اون به يادته.... وقتي هيچ كس برات نمونده دستت رو مي گيره....راستي اگه آدم دو زار هم وجدان داشته باشه خدا رو كنار خودش حس مي كنه....پس خيلي بي معرفتيه اگه دوستت رو تو خوشي فراموش كني و موقع تنهايي به يادش باشي....ببين اگه يه ذره معرفت داشته باشي و حق دوستي رو به جا بياري چه جوري جبران ميكنه....نميدونم امتحان كردي يا نه..؟

بي سنگ صبور

دلت را خانه‌‌‌ي ما كن ، مصفا كردنش با من

بنما درد خود افشا كن ، مداوا كردنش با من

بياور قطره اشكي ، كه من هستم خريدارش

به ما گو حاجت خود را ، اجابت ميكنم آني

طلب كن هرچه ميخواهي،مهيا كردنش با من

بيا قبل از وقوع مرگ، روشن كن حسابت را

بياور نيك وبد را جمع، منها كردنش با من

اگر گم كرده اي اي دل، كليد استجابت را

بيا يك لحظه با ما باش، پيدا كردنش با من

اگر عمري گنه كردي ، مشو نوميد از رحمت